FAQ

FAQ

Het issue rond bijvangst is best een complex verhaal. Veel complexer dan vaak in de media wordt afgeschilderd. Daar wordt de aanlandplicht en bijvangst vaak op één hoop gegooid. Terwijl het toch echt om twee totaal verschillende issues en vangsten gaat. Hieronder proberen we een antwoord te geven op de meest prangende vragen rondom Bijvangst, aanlandplicht, ons restaurant etc.

Je kunt de vis die gevangen wordt opdelen in drie categorieën: de doelsoort, Bijvangst die gegeten mag worden en Bijvangst die niet gegeten mag worden. De laatste heet discards.

Elke visser vist op een bepaalde doelsoort. De één op tong, de ander op kabeljauw etc. Tijdens het vissen, belandt er ook andere vis in het net: Bijvangst. Dat kan van alles zijn: schar, zonnevis, heek etc. Met sommige Bijvangst is de visser blij. Bijvoorbeeld tarbot, daar krijgt hij een goede prijs voor. Maar voor de meeste soorten geldt dat wij in Nederland vergeten zijn hoe lekker ze eigenlijk zijn. Omdat wij ze niet eten, krijgt de visser er geen goede prijs voor.

En dan zijn er ook nog de discards: Te kleine vis die niet gegeten mag worden, deze moeten zelfs vernietigd worden. (zie vraag drie).


Dat verschilt. Een klein deel vindt inmiddels haar weg naar de consument in Nederland. Een gedeelte wordt vervoerd naar Zuid-Europa waar het wel gegeten wordt. En een gedeelte wordt wegens de lage prijs voor (huis)dierenvoeding opgekocht.


Het gaat om een heel ander soort Bijvangst en heeft dus niets met elkaar te maken. De aanlandplicht is een Europese wet die vissers verplicht om alle gevangen vis aan wal te brengen. De wet wordt de komende jaren gefaseerd ingevoerd. Voor goede uitleg: (http://www.wur.nl/nl/Dossiers/dossier/Discards-Ongewenste-bijvangst.htm). De reden van deze wetgeving is de visserij te ‘dwingen’ om te innoveren: grotere mazen in het net zodat de te kleine vis ontsnapt, andere vistechnieken en op andere plekken vissen waardoor de Bijvangst minder is. De te kleine vis mag niet gegeten worden en komt dus uiteraard niet op ons bord. Sterker, op dit moment is het zo dat deze discards vernietigd moet worden.


Door Bijvangst weer op de kaart te zetten bereiken we een paar dingen: als je meer vis die in het net belandt opeet, hoef je minder te vissen. Dit betekent minder verspilling van vis en van diesel. Daarnaast kunnen we stoppen met het gesleep van al die vis over de wereld. Onze Noordzee vis gaat naar Zuid-Europa en wij halen gekweekte tilapia van de andere kant van de wereld. Vis van dichtbij is een stuk duurzamer dan vis van ver. Daarom willen wij meer vis uit onze eigen Noordzee op de kaart zetten.


Ons uitgangspunt is om ‘het hele net’ te serveren. De bekende en minder bekende vis. Dat wil zeggen; het moet uit de Nederlandse wateren komen, het moet ‘het seizoen’ zijn en het moet goed gaan met de soort vis. Bij ons dus nooit tonijn en zalm, geen discards (mag ook niet). Wel alle soorten onbekende Bijvangst en ook makreel, oester, mosselen etc.


Het is haast niet voor te stellen maar het percentage van de totale Bijvangst schommelt rond de 50%. Bij sommige soorten visserij is het 20% maar bij bijvoorbeeld de garnalenvangst ligt het percentage Bijvangst rond de 80%!


Een groot gedeelte van het menu wisselt met de seizoenen maar niet dagelijks. Veel Bijvangst is een constante in de visserij. Maar als wij melding krijgen van de visser dat er iets aparts is gevangen dan staat de keuken op scherp omdat meteen te verwerken!


Daar durven wij wel ‘ja’ op te zeggen. Wij halen de vis rechtstreeks van de veiling op. Met andere woorden: de vis die (in de hele vroege ochtend) op de veiling in IJmuiden wordt gelost en gesorteerd komt al om 10 uur in de ochtend naar ons toe.